Wykonawcy:

Aneta Łukaszewicz mezzosopran
Orkiestra Polskiej Opery Królewskiej
Karol Knapiński dyrygent

Bilety:

Bilety wyprzedane

Organizator:

Polska Opera Królewska

Więcej:

Zwięzła w formie i subtelna w brzmieniu Fanfara Maurice’a Ravela pochodzi z wieloautorskiego baletu L’Éventail de Jeanne z 1927 roku. Ravelowi przypadło w udziale napisanie wstępu, który potraktował jako swoistą zabawę z orkiestrą. Jak nieco żartobliwie, ale i trafnie zauważył badacz jego twórczości – Roland-Manuel, początek tej „lilipuciej” fanfary brzmieniem zdaje się naśladować owadzie trąbki, zaś w finale przywołuje na myśl styl wagnerowskiego Zmierzchu Bogów. Wrażliwość na brzmienie i poszukiwanie różnorodnych, nieoczywistych rozwiązań instrumentacyjnych w sposób szczególny objawia się także w Trois Poèmes de Stéphane Mallarmé. Jest to muzyczna podróż do pełnego tajemnic świata jednego z kluczowych poetów francuskich, który w swojej twórczości skupiał się nie tylko na znaczeniu słów, ale także na ich brzmieniu. Jakże doskonale ta obfitująca w symbole poezja rezonuje z dźwiękową wyobraźnią twórcy słynnego Bolera. Dwa utwory Ravela rozdzieli muzyka Aleksandra Tansmana – polskiego kompozytora, który na stałe wyemigrował z kraju już w 1919 roku, lecz w swojej twórczości często nawiązywał do rodzimej tradycji. Doskonałym tego przykładem jest utrzymana w stylu neoklasycznym Sinfonietta nr 1 na orkiestrę kameralną z 1924 roku z przepięknym Mazurkiem na drugiej pozycji.

W finale koncertu zabrzmi pierwsza ze słynnych dziewięciu symfonii Ludwika van Beethovena. Pisana na przełomie wieków, została wykonana po raz pierwszy 2 kwietnia 1800 roku w wiedeńskim Burgtheater. W układzie formalnym dzieło zachowuje klasyczną strukturę, stanowiąc nawiązanie do symfoniki Josepha Haydna i Wolfganga Amadeusza Mozarta, jednak tkwią w nim już zwiastuny przemian, które znajdą odzwierciedlenie w muzyce XIX wieku. Warto zwrócić uwagę choćby na szczególną rolę instrumentów dętych, a także na wyróżniającą się charakterem część trzecią. Jej potoczysty ruch i buzująca energia – choć jeszcze pod mianem Menueta – skrywają w sobie zalążki Scherza. To nie przypadek, wszak w kolejnej symfonii Beethoven otwarcie i na stałe porzuci dworski taniec rezonujący z dawnym porządkiem, dając początek nowej – już romantycznej – tradycji.

Marta Dziewanowska-Pachowska

Bio:

Aneta Łukaszewicz

Mezzosopran. Z wyróżnieniem ukończyła Akademię Muzyczną im. F. Chopina w Warszawie w klasie śpiewu prof. Jerzego Artysza. W trakcie studiów rozpoczęła działalność koncertową, biorąc udział w wykonaniach dzieł oratoryjnych Bacha, Haendla, Vivaldiego, Pergolesiego, Mozarta, Rossiniego i in. W repertuarze operowym zadebiutowała na Scenie Kameralnej Teatru Wielkiego – Opery Narodowej partią Filipiewny w studenckiej realizacji Eugeniusza Oniegina Czajkowskiego. W latach 2004-2017 była solistką Warszawskiej Opery Kameralnej, gdzie wykonywała partie w operach Monteverdiego, Mozarta, Verdiego, Janáčka oraz Bernadetty Matuszczak. W 2015 brała udział w prapremierze opery Leszka Możdżera Immanuel Kant jako Pani Kant. W dorobku ma szereg nagrań płytowych, m.in. Małej mszy uroczystej Rossiniego (2005), Staub und Schatten sind wir… Miłosza Bembinowa (2006) oraz kolęd w aranżacjach Tomasza Radziwonowicza (Polskie Radio, 2011). Wielokrotnie brała udział w nagraniach dzieł Stanisława Moryty, wykonując m.in. Rapsod na mezzosopran i orkiestrę (2001) i msze (2007). Jej solowa płyta zawierająca cztery cykle pieśni Moryty w jej otrzymała nominację do Fryderyka (2008). Od 2017 roku jest solistką Polskiej Opery Królewskiej. Na jej scenie stworzyła m.in. kreacje Rosiny w Cyruliku sewilskim i Isabelli we Włoszce w Algierze Rossiniego, Dorabelli w Così fan tutte Mozarta, Cześnikowej w Strasznym dworze Moniuszki, Ottavii w Koronacji Poppei Monteverdiego, Piacere w Il trionfo del Tempo e del Disinganno, Matki w Hi§tory Dobrzyńskiego, Grose w Turn of the Screw Brittena, Dydony w Dydonie i Eneaszu Purcella, Niewiasty Hiobowej w Hiobie Dębskiego.

Karol Knapiński

Dyrygent. Absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w zakresie fortepianu, dyrygentury chóralnej oraz symfonicznej (klasy prof. G. Kurzyńskiego, prof. dr hab. A. Franków-Żelazny i prof. dra hab. M. Gawrońskiego). Część studiów odbył w Estońskiej Akademii Muzyki i Teatru w Tallinie. Podjął również studia i współpracę z uczelniami w Turynie i Tbilisi. Miał okazję uczyć się od takich mistrzów, jak Christoph Eschenbach, Marin Alsop, Paul McCreesh, Sylvain Cambreling i in. Swoje zainteresowania literaturą pogłębiał podczas studiów filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Jako dyrygent współpracował z orkiestrami Filharmonii Sudeckiej, Filharmonii Dolnośląskiej oraz Filharmonii Zielonogórskiej, jak również orkiestrami akademickimi i najlepszymi zespołami chóralnymi w Polsce – Chórem NFM, Chórem Polskiego Radia – Lusławice, Cantores Minores Wratislaviensis, a także z chórami akademickimi z Wrocławia, Bydgoszczy, Poznania i Łodzi. Jest również współzałożycielem zespołu wokalnego Pół.chór. Laureat III nagrody oraz nagrody specjalnej zespołu Cantores Minores Wratislaviensis podczas X Międzynarodowego Turnieju Dyrygentury Chóralnej „W Stronę Polifonii” (2025), a także II nagrody i szeregu nagród specjalnych XIX Ogólnopolskiego Konkursu Dyrygentów Chóralnych im. prof. S. Kulczyńskiego w Poznaniu. Jest żywo zainteresowany muzyką nową. Miał okazję dokonywać licznych wykonań i prawykonań utworów młodych kompozytorów. W styczniu 2025 objął stanowisko kierownika Zespołu Wokalnego Polskiej Opery Królewskiej.