„Coś uroczystego i wielkiego czuć się w niej daje” – pisano o uwerturze do opery Jadwiga, królowa polska Karola Kurpińskiego w 1816 roku w „Gazecie Korrespondenta Warszawskiego i Zagranicznego”. W istocie fanfarowy charakter dzieła stanowi znakomitą zapowiedź muzycznej opowieści o początkach panowania kobiety króla na polskim tronie. W szerszym wymiarze utwór stanowi natomiast przykład doskonale zakomponowanej symfoniki. Ukazuje się w nim instrumentacyjne wyczucie i dramaturgiczny talent dziewiętnastowiecznego twórcy, który w najdoskonalsze klasyczne wzorce potrafi wpisać to, co narodowe i swojskie.

Do mistrzów, których muzyka szczególnie inspirowała Kurpińskiego, należał niewątpliwie Wolfgang Amadeus Mozart. „Ukoronowaniem i szczytowym osiągnięciem jego muzyki w ogóle” – jak twierdzi Alfred Einstein – są koncerty fortepianowe. Ten utrzymany w tonacji Es-dur, oznaczony numerem KV 482, powstawał pod koniec roku 1785, czyli w czasie, gdy umysł kompozytora wypełniały muzyczne obrazy Wesela Figara. W pełnych życia i brawury częściach skrajnych kompozytor nawiązuje do swoich wcześniejszych dzieł z tego gatunku, natomiast środkowe Andante zachwyca oryginalnością, siłą ekspresji, różnorodnością brzmień. Nie dziw, że to właśnie wolną część – co rzadkie – wiedeńska publiczność zechciała usłyszeć powtórnie podczas jednego z koncertów Mozarta. 

W drugiej części koncertu zabrzmi bodaj najsłynniejsza z dziewięciu symfonii Ludwiga van Beethovena. Przejmujący „motyw losu” otwierający V Symfonię należy do najbardziej charakterystycznych fragmentów w historii muzyki, przez co – w zbanalizowanej formie – stał się częścią popkultury. Tym bardziej warto zanurzyć się w całości dzieła, które mieści w sobie doskonałość formy i to coś, co przenosi słuchacza – jak trafnie ujmuje to E.T.A. Hoffmann – „w duchowe królestwo nieskończoności”.

Marta Dziewanowska-Pachowska

Program:

Wykonawcy:

Bilety:

Bilety dostępne w serwisie TUTAJ

Organizatorzy:

Polska Opera Królewska